Η ανατολή της Νέας Δομής των ΜΜΕ Μία πρόταση του δημοσιογράφου, Νίκου Μόσχοβου
Το αύριο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ανήκει στις νέες μορφές δημοσιογραφίας, στη καινούργια δομή του έντυπου ή του ηλεκτρονικού τύπου, στο ξεπέρασμα των «σκουριασμένων αντιλήψεων» και συγχρόνως στην επαναφορά των παλαιών «δοκιμασμένων συνταγών», αλλά που θα παρουσιαστούν με «φρέσκο περιεχόμενο».
Σε προηγούμενο άρθρο αναφέρθηκα σε αυτή τη καινούργια δομή, που θα πρέπει να αποκτήσει ο έντυπος και ο ηλεκτρονικός τύπος. Επισήμανα και κάποιους «αγωγούς» – φορείς, που θα κληθούν ν’ αναλάβουν να «τρέξουν» τη νέα πραγματικότητα στον χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Μια ωραία ιδέα. θα ήταν η δημιουργία βιώσιμων δημοσιογραφικών συνεταιρισμών, που θα παράγουν προϊόντα στο χώρο του τύπου, Οι συνεταιρισμοί είναι μια παλαιά και «δοκιμασμένη» συνταγή που απέτυχε λόγω του κομματισμού στην Ελλάδα, γιατί ξεχάστηκαν ο κοινοτισμός, καθώς και η αλληλεγγύη ως μέσα έκφρασης της κοινωνίας.
Οι δημοσιογραφικοί συνεταιρισμοί θα μπορούσαν να προκύψουν από νομικές συμπράξεις επαγγελματιών ή συνδικαλιστικών φορέων του χώρου ή και μεμονωμένων δημοσιογράφων, που θα λειτουργούσαν ως «ιμάντες» της ενημέρωσης.
Στο δημοσιογραφικό συνεταιρισμό θα μπορούσε να συμμετάσχει ο κάθε συνάδελφος με ότι ο ίδιος διαθέτει σε χρηματικό ή υλικό απόθεμα. Τις αμοιβές θα μπορούσε να καθορίσει το διοικητικό συμβούλιο του συνεταιρισμού ανάλογα με το είδος της δουλειάς, που θα δύναται να προσφέρει ο κάθε δημοσιογράφος, συν το ποσοστό συμμετοχής, με το οποίο λαμβάνει μέρος.
Τα δίκτυα δημοσιογράφων είναι μια άλλη ιδέα, που θα μπορούσε να αναπτυχθεί στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Τη δημιουργία των δημοσιογραφικών δικτύων θα μπορούσαν να αναλάβουν συνδικαλιστικοί φορείς του χώρου (ΕΣΗΕΑ, ΕΣΗΕΜ- Θ), η ΓΣΣΕ, διάφορες επαγγελματικές ενώσεις ή μη κυβερνητικές οργανώσεις.
Υπεύθυνος του δικτύου θα μπορούσε να είναι ένας συντονιστής – δημοσιογράφος, ενώ το αντικείμενο της ερευνητικής δουλειάς θα αφορά στην ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου θέματος, που ενδιαφέρει τον ιδρυτή -φορέα.
Τα έσοδα ενός δικτύου δημοσιογράφων θα μπορούσαν να προέλθουν από χορηγίες, διαφημίσεις, προγράμματα κυβερνητικά ή μη, ενώ η αμοιβή των δημοσιογράφων θα μπορούσε να καθορίζεται ανάλογα με τις εργατοώρες, τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων σε δημοσιογραφικές αποστολές και τον παραδοτέο όγκο της ερευνητικής δουλειάς.
Οι συμμετέχοντες δημοσιογράφοι θα μπορούν να δουλεύουν για το δίκτυο από το σπίτι.
Η Κοινοπραξία θα μπορούσε να είναι μια άλλη δομική μορφή της νέας δημοσιογραφίας, όπου ο κάθε συνάδελφος θα μπορεί να δρα και μεμονωμένα για το ως προς το ζην, αλλά και να προσφέρει το προϊόν της όποιας έρευνάς του στη συγκεκριμένη σύμπραξη, η οποία θα αναλάμβανε την τελική προώθηση της προς τον τελικό αγοραστή.
Φυσικά, αυτές είναι κάποιες πρώτες σκέψεις του γράφοντος, ο οποίος σε επόμενα άρθρα θα αναφερθεί και τη σχέση της κοινωνικής ασφάλισης των δημοσιογράφων με τις προτεινόμενες νέες δομές στο χώρο των Μέσων Μαζικών Ενημέρωσης, καθώς και σε άλλα επιμέρους θέματα.
Στις νέες δομές των Μέσων Μαζικών Ενημέρωσης βλέπω ενταγμένη και τη δημιουργία εύρωστων ομίλων από επιχειρηματίες κι ανεξάρτητα από το δυσάρεστο γεγονός του «ναυαγίου» στο μοντέλο της διαχείρισης της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος».
Απορρίπτω, δε, τους ισχυρισμούς κάποιων, που πιστεύουν ότι οι εκδόσεις, οι εφημερίδες και γενικά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν μπορεί να αποφέρουν αυτόνομο κέρδος , γιατί αποτελούν ένα «ακριβό σπορ» μόνο για πλούσιους.
Ως άνθρωπος, που από μικρός έχω ζήσει μέσα στο χώρο του βιβλίου, ξέρω καλά πως ο ισχυρισμός αυτός είναι ένας «μύθος», τον οποίο καλλιεργούν κάποιοι τρίτοι, γιατί έτσι εξασφαλίζουν τη δική τους παρουσία.
Η συνταγή, μάλιστα , για τη κερδοφορία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης είναι απλή: Απλώς χρειάζεται οι επιχειρηματίες να εμπιστευτούν τους δημοσιογράφους, οι οποίοι γνωρίζουν καλά τα εσώτερα του δημοσιογραφικού- εκδοτικού χώρου, αλλά και να μην ακολουθήσουν οδηγίες τεχνοκρατών ή οικονομικών συμβούλων, όπως έγινε και στην περίπτωση του «Ελεύθερου Τύπου».
Οι εκδοτικοί επιχειρηματικοί όμιλοι θα μπορούσαν να είναι και μια από τις απαντήσεις στον καλλιεργούμενο «μύθο», που βασίζεται σε μελέτες, που θέλουν να αποδείξουν ότι το επάγγελμα του δημοσιογράφου βρίσκεται στο αρνητικό πρόσημο. Οι όμιλοι θα μπορούσαν να είναι μια απάντηση και στο θέμα της ανεργίας, υπό την προϋπόθεση της κερδοφορίας.
Το άρθρο αυτό «έγραψε» ο Νίκος Μόσχοβος την Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009 για τον «Τυπολόγο» .
Είναι ανήθικο. Είναι άδικο. Είναι ανάλγητο. Φυσικά, αναφέρομαι στο κλείσιμο της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», που οριοθετεί και δρομολογεί δυσάρεστα δεδομένα στο δημοσιογραφικό χώρο.
Είναι ανήθικο το να χάνουν τόσοι άνθρωποι (500 παρακαλώ) τη δουλειά τους μέσα σε μια νύχτα. Εάν σκεφτείτε και το γεγονός ότι πίσω από κάθε απολυμένο του «Ε.Τ.» κρύβονται ολόκληρες οικογένειες των δύο, τριών ή τεσσάρων ατόμων, τότε μιλάμε για 1.500 ανθρώπους κάθε ηλικίας, που έμειναν ξεκρέμαστοι εν μέσω καλοκαιριού.
Έτσι επαληθεύτηκαν με τον τραγικότερο τρόπο τα όσα είχα γράψει παλαιότερα για το μέλλον του Τύπου στην Ελλάδα. Τότε είχα γράψει πως με προσφορές του τύπου CD, DVD, κατοικιών και αυτοκινήτων δεν πρόκειται να ανακάμψει ο έντυπος τύπος στην Ελλάδα.
Αυτό, που χρειαζόταν να γίνει και χρειάζεται να υλοποιήσει ο έντυπος τύπος είναι μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων, η οποία θα θεωρήσει την εκδοτική επιχείρηση ως έναν μηχανισμό παραγωγής πραγματικών ειδήσεων. Ειδήσεων, που θα βγαίνουν μέσα από την πολύμηνη έρευνα και θα αποτελούν το «βαρύ πυροβολικό» της κάθε εφημερίδας ή εντύπου.
Ως κλάδος χρειάζεται ακόμα να εκσυγχρονιστούμε και να δουλέψουμε όλοι πιο πολύ επάνω στα νέα μέσα ενημέρωσης, που θα πρέπει να συνδεθούν με τα αντίστοιχα έντυπα. Ως δημοσιογράφοι χρειαζόμαστε και τη δημιουργία δικτύων ή συνεταιρισμών, ώστε να ξεπεράσουμε όσο το δυνατόν αναίμακτα τη λαίλαπα, που έρχεται.
Ως δημοσιογράφος κι ως άνθρωπος είμαι έτοιμος να καταθέσω μια τέτοια πρόταση για το μέλλον του κλάδου προς την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας – Θράκης (EΣΗΕΜ- Θ), αρκεί προηγουμένως να υπάρξει μια πρωτοβουλία από πλευράς του συνδικαλιστικού μας οργάνου για να συζητηθούν παρόμοιες προτάσεις συναδέλφων μέσω μιας έκτακτης γενικής συνέλευσης.
Δεν ξέρω, εάν πίσω από το κλείσιμο του «Ε.Τ» παίζεται ένα ολόκληρο πολιτικό- oικονομικό παιχνίδι εις βάρος συναδέλφων κι ούτε μπορώ προς το παρόν να διατυπώσω μια τέτοια άποψη, χωρίς να δω τι θα εξελιχθεί περί του θέματος μέσα στις επόμενες ημέρες.
Προς το παρόν φαίνεται πως ο κεντροδεξιός τύπος μένει μόνο με δύο εφημερίδες και αυτό το γεγονός θα έχει, οπωσδήποτε, επιπτώσεις και παρενέργειες στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας.
Γιατί ως άνθρωπος, επαγγελματίας δημοσιογράφος και πρωτίστως ως πολίτης αυτής της δημοκρατικής χώρας θεωρώ ότι όλες οι απόψεις χρειάζονται να ακούγονται ισχυρά- δυνατά μέσω της δημοσιογραφίας.
Το πρόβλημα με το κλείσιμο του «Ε.Τ» είναι, λοιπόν, μείζον και δεν αφορά μόνο στους δημοσιογράφους, αλλά ανάγεται σε όλη την κοινωνία, γιατί οι απολύσεις και το κλείσιμο μεγάλων επιχειρήσεων έχουν αντίκτυπο σε όλους τους τομείς.
Και σε μια μικρή χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, δεν έχουμε την πολυτέλεια να κλείνουν «μεγάλα» μαγαζιά, αλλά θέλουμε να ανοίγουν και καινούργια. Γιατί μας χωρά όλους αυτός ο μικρός τόπος ο μέγας.
Με μια προϋπόθεση να μπορέσουμε εμείς οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι να ανανεώσουμε το προϊόν μας….
Το άρθρο αυτό έγραψε ο Νίκος Μόσχοβος την Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009 για τον «Τυπολόγο».
English
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ.